.::کیست یاری کننده ای که مرا یاری کند...

دلا تا باغ سنگی، در تو فروردین نخواهد شدبه روز مرگ، شعرت، سوره ی یاسین نخواهد شد xa0فریبت می دهند این فصل ها، تقویم ها، گل هااز اسفند شما پیداست، فروردین نخواهد شدمگر در جستجوی ربّنای تازه ای باشیموگر نه صد دعا زین دست، یک نفرین نخواهد شد xa0مترسانیدمان از مرگ، ما پیغمبر مرگیمخدا با ما که دلتنگیم، سر سنگین نخواهد شد به مشتاقان آن شمشیر سرخ شعله ور در بادبگو تا انتظار این است، اسبی زین نخواهد شد علیرضا قزوه ...

یادش بخیر. . .یاد اون روزها و اون شبها بخیر. . . شب یلدا تا شب عید شب شبه های دید و بازدید شب چهارشنبه سوری آتیش گرم دلا و چای و قند و قوری یاد هفت سین دلهای پاک آدمها یاد عاشقانه ها تو کوچه های باصفا تیله بازی، گرگم به هوا، هفت سنگ آدم ها همه با هم یک دست و یک رنگ کاش میشد تا همیشه بچه بمونیم همه ز...

خورشید مدتی است که در قهر است بی تو شلاق غم بی تو فرعون حاکم این شهر است بی تو ای مخاطب حرفهای بی مخاطبم ای حادثه ی خاطره ها ای ضمیر این همه تاب و تبم بی تو بی تاب بی آفتاب درگیر شبم پس ای یار. . . خدایی نکرده، زبانم لال اگر درگربار راه راستت، کج شد به سوی ما ای عزیزتر از هرچیز "ظرفی که به دست توست کج دار و مریز" تا به کی با دل خود جنگ و ستیز؟؟؟ مدارا کن، این توفیقی اجباری ست بار سبک کن و از این فال نگریز...

ای غم تو بیا و مرا در آغوش خود بفشار در این تهوع قلب های سنگی و التهاب نگاه های سنگین و دگرگونی انسانهای رنگین تو بیا و تنگ مرا در آغوش خود بفشار و مرا ببر در اعماق زمین و زمان را ببر به زمانه ای غیر از این ای غم تو بیا که تنها تویی با من همدل و همدین و مرا تنگ در آغوش خود بِکِش و بُکُش که دگر تاب ندارم از این روزگار ننگین...

احساسی ملتهب دارم و بیزارم از زمین و از زمانه بیزارم از چرخش فلک بیزارم از دنیا بیزارم ازخودم و احساس میکنم هیچ چیز، جز مرگ این حال زار مرا محو نخواهد کرد من از هستی جز نیستی نمی خواهم و از وجود جز عدم محوشدن از اندیشه ها xa0از این کائنات خودخواه xa0از این عصرخودخواهان ونه دیگر هیچ چیز هیچ...

یا امام زمان! آقا و مولای من، دلم گرفته از زمین و زمان، دلم تنگه...، دلم تنگ شده برا بچه گی ها، برا خاک بازی تو خرابه ها، برا صداقت و دوستی ها، برا قایم باشک و گرگم به هوا... آقای من، کسی رو ندارم که باهاش خلوتی کنم، حرفی بزنم، حتی برای گفتن همین حرفهای ساده، رفیقی نیست... دلم تنگ شده از دست این روزگار، دلم لک زده برا داشتن ی رفیق، ی رفیق که این سکوت ممتد من و بشکنه، بشکنه این قرق لاکردارُ، بشکنه این بقض بی حسابُ... با تو صحبت میکنم که همیشه هوام و داشتی، حتی بیشتر عمرم که حال تو رو نداشتم و باز...

گاهی انگار می کنم با خودم، انگار نه انگار ولی عشق را نمی شود کرد انکار انگار انگار لج کرده با من این روزگار و تلخی های سرنوشت می شود تکرار و تکرار به پای تو افتاده ام که از چشم همه افتاده ام ولی تو انگار ترجیح داده ای فرار را به قرار و انگار نه انگار که اصرار می کنم به تکرار انگار رفتی برای همیشه، دیار به دیار عشق را نمی شود انکار کرد، هرگز هر قدر هم که بلند باشد دیوار این انکار اقرار می کنم انگار بی قرار دیدارم اما غمار بود عشق و منم اسیر این زندان بی دیوار گاهی انگار می کنم با خودم، انگار نه ا...