تو بیا و مرا در آغوش خود بفشار
در این تهوع قلب های سنگی
و التهاب نگاه های سنگین
و دگرگونی انسانهای رنگین
تو بیا
و تنگ مرا در آغوش خود بفشار
و مرا ببر در اعماق زمین
و زمان را ببر به زمانه ای غیر از این
ای غم
تو بیا
که تنها تویی با من همدل و همدین
و مرا تنگ در آغوش خود بِکِش و بُکُش
که دگر تاب ندارم از این روزگار ننگین
برچسب: دلتنگی های من,دلتنگی یعنی,دلتنگی های عاشقانه,دلتنگی ها,دلتنگی عاشقانه,دلتنگی بابک جهانبخش,دلتنگی های آدمی را,دلتنگی سامی بیگی,دلتنگی های,احساسات,دلتنگی شعر,
نویسنده: بهنام یزدانی